Een vriend heeft huidhonger,
wat zo vreemd eigenlijk niet is,
er zijn dan ook behoorlijk wat
poriën te voeden.
Die staan zelfs ’s nachts open,
wie weet runnen die wel
een nachtwinkel.
Voor je het weet
woon je in die winkel.
Die poriën vreten zich vol,
een puber is er niks bij,
en hoe meer ze eten,
hoe meer honger ze krijgen.
Een huid krijgt nooit indigestie,
al streel je erop los,
al smeer je er olie op,
al zing je een slaapliedje.
Wie alleen is
geraakt al gauw ondervoed.
Je kan moeilijk je eigen rug strelen,
niet iedereen heeft tijd voor yoga.
Poriën eten gewoon verder,
alsof ze strelen‑for‑life wonnen,
tot je hen probeert te foppen
met een fopspeen.
Ze huilen net genoeg,
tot jij je weer laat vangen,
en je beseft dat je
gedoemd bent
tot eeuwige babysitter
van je huid.
Afbeelding Sunriseforever Pixabay