Een paar jaar geleden sprak ik met een topman van de PVDA, een voormalig lid van AMADA. Hij vond mij een anarchist. Ik zei hem dat zij niet wisten hoe een arbeider echt denkt. Hij verweet mij op zijn beurt dat ík het niet wist. Ik heb hem toen eens goed uitgelachen; ik heb immers van mijn 14e tot mijn 60ste in fabrieken gewerkt en als vrachtwagenchauffeur. Hij had ooit een paar maanden in een fabriek gestaan en vond dat "de mooiste tijd van zijn leven". Ik niet.
Hun naam was "Alle Macht Aan De Arbeiders". Toen ik voor het eerst met die naam geconfronteerd werd, moest ik even slikken. Ik dacht aan mijn collega’s in de fabriek. Het idee dat zij opeens alle macht zouden verwerven... ik werd er niet goed van. Ik denk dat het vanaf het ogenblik dat in de Sovjet-Unie de arbeider in de drukkerij besliste wat de schrijver moest schrijven, gedaan was met de USSR.
In 1968 was ik 16 jaar oud en werkte ik al twee jaar in de fabriek. De "Amadezen" vonden me in de jeugdclub en vroegen of ik mee de arbeiders wilde overtuigen van de voordelen van een revolutie, die volgens hen nabij was. Een week later stond ik naast een student voor een arbeider die zijn auto aan het wassen was voor zijn sociale woning. De student, wiens vader in een veel grotere wagen reed en in een immens huis woonde, droomde van de revolutie. Hij minachtte die arbeider blijkbaar. Ik dacht: hier klopt iets niet. Later besefte ik dat die student de functie had van politiek commissaris: hij controleerde mijn verhaal.
Controle, daar draait het bij hen om. Dictators en massamoordenaars als Stalin en Mao zijn hun vriendjes. Van de dictaturen in Cuba en Venezuela zijn ze superfans. Het is zeer eigenaardig: ze zeggen dat ze tegen het kapitalisme zijn, maar in een van hun grote heldenstaten, China, zijn na de invoering van het kapitalisme miljoenen mensen uit de armoede gehaald. Het zijn dus ook leugenaars. China is ondertussen de grootste kapitalistische dictatuur ter wereld. Maar u kent de natuurwet: dictaturen vallen altijd.
De Amadezen werden de PVDA, nog even gehersenspoeld als vroeger. Tijdens een SKEPP-etentje in Hasselt was er weer een; hij stond buiten in de kou te wachten om ons te overtuigen. Nog even volhardend.
Pier Paolo Pasolini zei over die studenten die op de universiteiten letterlijk op politieagenten sloegen: "Die agenten zijn de zonen van arbeiders uit de lagere klasse." De zonen van de hogere klasse sloegen dus op de zonen van de lagere klasse. Het was een bloederig feestje van de elite tegen het volk. Ironisch genoeg zeiden die rijke zonen dat ze streden voor de arbeiders. Het feest duurde niet lang: een paar jaar later waren die revolutionairen aandeelhouder in de fabriek van hun vader. Ze werden junkies of yuppies. Toen kon de uitbuiting door deze "vroegere revolutionairen" pas echt beginnen, op de dag dat Ronald Reagan het feest inzette.
De studentenromantiek van die tijd spreekt over "napalm in de morgen". Ha! Het was eerder kots, Duvel, wiet en heroïne (ook wel S.M.A.K. genoemd). Napalm? Alleen in hun dromen. Stalin, de stalinisten en hun "nuttige buitenlandse intellectuele idioten" zijn verantwoordelijk voor de repressie tegen communistische partijen wereldwijd. Zij zijn erin geslaagd de boodschap van Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap te verkrachten. Nergens in de nalatenschap van de Franse Revolutie staat "dictatuur" geschreven.
Voorstanders van Stalin zeggen ter verdediging dat hij de samenleving in snel tempo de industrialisatie heeft binnengeleid. Het Westen is die nieuwe tijd ook ingegaan, maar dan zonder massamoorden op de eigen bevolking. Daarom kan een dictatuur onmogelijk links zijn. Miljoenen Amerikanen hebben tijdens de Cubacrisis in doodsangst onder tafels leren schuilen voor kernraketten die op hun steden gericht stonden. De dictaturen in Cuba en Venezuela waren uiteindelijk zelfs de oorzaak van de winst van Jair Bolsonaro in Brazilië.
Foto VERF ED 1995 Mechels plein antwerpen
Video https://youtu.be/EmCOjISsvsg?si=U9HXfgstwGuXb8EJ
youtube VERF ED erotic, bad boy at night antwerpen,
FOTO GALLERY verf ed
https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/
Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."
Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.
De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.
De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.
De informatie is versplinterd.
Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".
Gietijzer = nationalisten
Kandelaar = religie
In het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".
Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.
Regeneratie Kosmetik
In de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.
In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".
Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.
Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.
De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.
HET ALTAAR DER CULTUREN.
Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig.
http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e