Ik heb het corrupte, conservatieve Vlaanderen – en dan vooral West-Vlaanderen – van dichtbij meegemaakt. Een plek waar de plaatselijke politie bij drugscontroles uit totale onkunde zelfs Italiaanse kruiden als gevaarlijke drugs bestempelde. Want niet volkseigen. Waar iedere poging tot vernieuwing hardhandig werd neergeknuppeld. Politiecommissarissen en burgemeesters lieten zich gewillig fotograferen voor bergen cannabisbladeren om in de lokale kranten te bewijzen dat hun beleid werkte.
Ze vergaten echter dat het verstoren van de cannabismarkt ervoor zorgde dat er plotseling veel hardere, verslavendere drugs opdoken. Cannabis was makkelijk vindbaar: het ruikt sterk en neemt veel volume in. Heroïne werd daarentegen alomtegenwoordig en immens populair, met verschrikkelijke gevolgen. Maar daar had de overheid geen verstand van of zicht op. Het kon de politiek ook weinig schelen; de grootschalige consumptie speelde zich af achter de muren van ontoegankelijke villa's. Het plebs werd bij ontdekking in de cel gegooid om te scoren bij de publieke opinie, onder het mom van burgerbescherming.
De voornamelijk Turkse invoerders van heroïne werden zo ongemoeid gelaten, terwijl de Marokkaanse cannabisinvoerders expliciet in de spotlights werden gezet als dé grote drugscriminelen. Wanneer er op de luchthaven een reus van een Turkse man met zijn minstens zo forse vrouw en zoon arriveerde, was er geen enkele douanier die het aandurfde om de vrouw te controleren onder haar lange rok. Terwijl daaronder genoeg heroïne hing om twee panden te kopen op het Antwerpse Zuid. De kinderen van jef banan op de scholen in die buurt schepten zelfs op over de praktijken van hun ouders. Het zou mij ten zeerste verbazen als de lokale politiek en politie hier destijds niet van op de hoogte waren.
******************************************************
"BEKEN!" brulde de man me toe.
"Wat bedoelt u?" vroeg ik bedeesd.
"Je drugsgebruik," verduidelijkte hij. De man leek te zijn weggelopen uit een Franse politieroman: een dikke pens, bretellen en het zweet op zijn voorhoofd. De gezondheidsbrigade?
De man merkte mijn flauwe glimlach op en reageerde alsof hij persoonlijk werd beledigd. "Verf, lang zul je niet meer lachen," siste hij vol opgekropte woede. "Breng haar binnen!"
Een vriendin werd binnengesleept; we hadden jaren daarvoor een kortstondige maar hartstochtelijke relatie gehad. Ze zag er verschrikkelijk uit. Ondertussen las 'de Bretel' een verklaring voor: "U hebt samen met deze persoon op die dag, op dat uur en in die omstandigheden drugs gebruikt."
Ik had nooit met haar drugs gebruikt. Zij was de dochter van een kleinburger, en die kringen hielden mij altijd ver van hun experimenten. Bovendien zat ik op dat bewuste moment als dienstplichtige in het leger.
"Wat zegt u nu? Je weet toch dat het niet waar is?" stamelde ik. In mijn onvaste stem en haar betraande ogen lag nog een glimp van onze puberliefde.
"Ik heb het niet gewild," sprak ze me toe. De lichte zweem van hysterie in haar stem verraadde haar uitputting. Met haar laatste restje kracht zei ze: "Ik trek mijn verklaring in."
De man met de bretellen leek niet eens verbaasd. Even later stond ik weer op de keien in de middagzon. Alle vermeende medeplichtigen werden vrijgelaten. Ze hadden mijn vriendin zo onder druk gezet dat ze elke naam die ze kende had opgegeven: in totaal werden dertig mensen beschuldigd van iets wat ze nooit hadden gedaan.
Dertig jaar later kreeg ik een kaartje van haar met slechts één woord: sorry. Ze had drie decennia lang met een enorm schuldgevoel geleefd. Jaren later hoorde ik dat ze was overleden. De laatste tien jaar van haar leven was ze ziek geweest. Anorexia. Ze had de schuldgevoelens op zichzelf geprojecteerd. De gruwelijke War on Drugs.
de war on drugs / oorlog tegen medicijnen.
“Waanzin is steeds opnieuw hetzelfde doen, en dan verschillende uitkomsten verwachten”
Albert Einstein (1879-1955)
ooit zal iemand zich daar ooit voor moeten excuseren.