Ben ik een goed mens of werk ik gewoon voor een vzw?
Het is een vraag die
om de zoveel tijd
de kop even op komt steken.
Tijdens periodes waarin
ik mezelf betrap op de gedachte:
“zoveel vrijwiligers in onze organisatie,
zou ik dit werk ook doen
als ik er niet voor betaald zou worden?”
En waarbij ik dan de reflex opmerk
van zowel mezelf als mijn omgeving
om me te verbergen achter
“ik heb daar geen tijd voor”,
“dat past nu niet in mijn leven”,
enzovoort...
Als je mijn professionele loopbaan bekijkt
dan zie je een vreemd kronkelbaantje
met hier en daar een onverwachte wending,
een haarspeldbocht
of wat heuvels en dalen.
Een rode draad is er wel
ten dienste staan van anderen
en soms stel ik mezelf de vraag:
waarom?
Ben ik behulpzaam
of ben ik graag nodig?
Kan ik me nuttig voelen
als ik niet het gevoel heb
dat ik anderen help?
En (hoelang) hou ik dit vol
als het aan blijft voelen
als ter plaatse trappelen
(wat wel eens durft voorvallen in de hulpverlening)?
7 jaar geleden dook ik het werkveld in
En alsof dat op zich al niet spannend genoeg was
deed ik dat ineens in Brussel.
Andere talen.
Dezelfde (maar ook extra) problemen.
Meer obstakels.
Meer organisaties.
Een lappendeken aan
doorverwijzers,
cliënten en collega’s.
Mijn voornemen om louter te focussen
op preventief werk
werd al snel overboord gegooid.
(Want bestaat dat nog - preventief werk?
Soms lijkt het van niet).
En soms neemt het allemaal even de bovenhand
Is mijn geduld helemaal opgebruikt
Of mijn vertrouwen in de mensheid verdampt.
Mijn wereldbeeld aangetast
door het onrecht dat ik dagelijks
voorgeschoteld krijg
en waarvan je haast zou denken
het treft precies de meerderheid
(wat gelukkig niet zo is)
Soms kom ik thuis met een verhaal
“vandaag heb ik een nieuwe vicieuze cirkel ontdekt”
of “een nieuwe manier om mensen in de kou te zetten”
En dan denk ik -heel even-
zou het niet fijn zijn
om die dingen allemaal
gewoon
niet te weten?
Als het waar is
dat ge een product zijt
van uw omgeving
Zou ge u dan niet beter omringen
door mensen
die reiken naar de sterren?
en niet zij
die achterblijven in het stof?
Of is dat niet
waar de echte menselijkheid
zich verstopt?