Er zijn zinnen die ge kunt lezen zonder ze gelezen te hebben.
Bericht verwijderd.
Dat staat daar dan. Grijs. Onschuldig. Alsof er niets gebeurd is.
Maar er is natuurlijk van alles gebeurd.
Iemand heeft iets geschreven. Iemand heeft getwijfeld. Iemand heeft op verzenden geduwd en daar onmiddellijk spijt van gekregen. Of erger nog: iemand heeft drie minuten lang zitten typen. Dat ballonnetje verscheen, verdween, verscheen opnieuw en verdween weer. Ge kent dat.
En dan uiteindelijk: Bericht verwijderd.
Dat is gelijk een cadeau krijgen waar iemand vlak voor uw neus het papier terug rond plakt.
Ik word daar ambetant van. Niet woest. Geen stoelen-gooiend kwaad. Gewoon dat klein venijnig gevoel van: zeg het dan. Of zeg het niet. Maar laat mij niet achter met een leeg vakje en een hoofd vol scenario's.
Want een verwijderd bericht is nooit leeg.
Een verwijderd bericht is een misdaad zonder lijk. Een klein grafzerkje in een WhatsApp-gesprek. Hier rust een zin. Geboren om 22.14 uur. Overleden om 22.15 uur. Oorzaak onbekend.
En nu zou het schoon zijn mocht ik kunnen zeggen dat ik dat zelf nooit doe. Maar dat is niet waar. Ik verwijder ook berichten.
Ik heb daar zelfs regels voor. Strenge regels. Ik verwijder enkel stommiteiten. Een bericht voor de verkeerde correspondent. Een bericht dat een halve minuut te vroeg vertrokken is. Een autocorrectie die van mijn tekst een psychiatrisch verslag maakt. Een "sleutel niet mee". Lap. Toch wel mee. Dat soort dingen.
Praktische ongelukken. Geen emotionele staatsgrepen.
Allez ja. Dat maak ik mezelf toch wijs. Want blijkbaar vinden andere mensen mijn verwijderde berichten ook verdacht. Dan krijg ik opmerkingen.
"Wat had ge geschreven?"
"Waarom hebt ge dat verwijderd?"
Alsof een bericht verwijderen erger is dan iets compleet scheef schrijven en dat vervolgens voor eeuwig online laten staan als digitaal bewijsmateriaal.
Verwijderde berichten is eigenlijk ongeveer een moderne versie van belleketrek.
Vroeger belde ge aan.
Dingdong.
En dan liep ge weg.
De mens binnen hoorde de bel, legde zijn krant neer, zette zijn koffie op tafel, deed de deur open en... Niemand.
Alleen wat verwarring op de stoep.
Een verwijderd WhatsApp-bericht doet exact hetzelfde.
Dingdong. Uw gsm licht op. Ge kijkt. Ge voelt een lichte opwinding. Een lichte ongerustheid. Misschien zelfs een klein beetje hoop.
En dan... Bericht verwijderd. Niemand aan de deur.
Mijn fantasie schiet dan onmiddellijk aan het werk.
Een verwijderd bericht is in mijn hoofd nooit een boodschappenlijstje. Nooit: "Kunt ge melk meebrengen?"
Nee.
In mijn hoofd heeft iemand net zijn liefde verklaard. Of afscheid genomen. Of bekend dat hij al jaren een dubbelleven leidt als accordeonist op een cruiseschip tussen Helsinki en Stockholm.
Er is minstens één geheim kind. Een onverwachte erfenis. Een kasteel in de Ardèche. Een verloren broer die na veertig jaar plots terug opduikt.
Mijn fantasie geeft een verwijderd bericht altijd een budget van enkele miljoenen euro's.
Terwijl de werkelijkheid waarschijnlijk luidde: "Vergeet de vuilzak buiten te zetten."
Dat is het frustrerende aan verwijderde berichten. Ge krijgt nooit de ontknoping. Ge blijft achter in uw eigen scenario.
Misschien zegt dat meer over mij dan over WhatsApp. Dat kan. Maar ik denk dat we allemaal een beetje hetzelfde doen. We willen graag gezien worden, alleen liefst niet té graag. We willen eerlijk zijn, alleen liefst niet té eerlijk. We willen ons hart tonen, maar liefst met een nooduitgang vlak naast de deur. Daarom bestaan verwijderde berichten.
Omdat moed soms maar twintig seconden duurt.
Misschien is dat wat mij zo stoort aan dat grijze vakje. Niet dat ik niet weet wat er stond, maar dat ik nooit zal weten wat iemand heel even wél durfde te zeggen.
Een verwijderd bericht lijkt een einde. Maar meestal begint daar pas het verhaal.