'Godot' verscheen op het scherm van mijn mobiel
Ik groef in delen van mijn ziel
daar de duisternis me plotsklaps overviel
Verstopte ik me in mijn wollen kiel
Zodat niemand kon zien dat het me allemaal niet meer beviel
Of van kwaad naar erger, opmerkten dat alles aan flarden viel
Mensen verzamelden zich om me heen en kwaakten om ter luidst, al zei het me niets: 'hoe futiel'
Vroegen ze ooit aan iemand hoe het leven was, want volmonds zou ik antwoorden: fragiel!
Ik botste tegen een pukkelige knul aan - vers voer vanuit de 'Manosfeer' - die keek me pisnijdig aan en spuwde zijn gal voor mijn voeten uit: 'kruip terug onder de grond, 'fossiel'!'
Mijn valse tanden klapperden van woede en ik deed iets waar zelfs de kassierster bij flauwviel
Ik prikte hem met al mijn macht en wandelstok en al - van die puntig - in zijn hiel
'Het zal hem leren', hij huilde als een pasgeboren bengel - inclusief met luier - en schreeuwde hem schriel
De politie kwam, keken me aan alsof ik ontsnapt was uit de besloten afdeling van het WZC: dement en labiel.
Toen puntje bij paaltje kwam, kon ik - onbevlekt, zonder boete, taakstraf of gevangenisstraf - naar huis, want 't bleek dat de jongeman... stal, het enige wat ik dacht: 'hij kon niets van die stiel'.
Fluitend ging ik naar huis, tot iets me opviel
Om de hoek stond een donkere schaduw me op te wachten, de kans was nihil
'Godot?' stotterde en speekselde ik uit - de schaduw maakte zich kenbaar: 'ik heb op jou gewacht, Cécile.'

