Je kunt rijke mensen grofweg in drie categorieën verdelen. Bij de eerste categorie is de rijkdom volledig onzichtbaar. Een vriend van mij deed ooit zaken in oude foto's met een van de hoofdaandeelhouders van Benetton — je weet wel, van die gigantische straatposters. Hoewel hij een van de rijkste mannen van Italië is en in een van de duurste hotels van Londen verblijft, woont, zag je dat er niet aan. Als hij in zijn alledaagse kleren over straat loopt, zou je hem eerder aanzien voor een modale burger, of zelfs voor iemand die het financieel moeilijk heeft.
De tweede categorie pakt het heel anders aan: zij lopen juist te koop met hun fortuin. Een andere vriend van mij rijdt in een Porsche, draagt strakke Armani-pakken, heeft een dikke gouden ketting om en draagt een horloge ter waarde van een fatsoenlijk woonhuis. Toen ik hem vroeg waarom hij al die uiterlijke schijn zo belangrijk vond, was zijn antwoord simpel: "Ik verkoop advertentieruimte. Eén pagina in mijn maandblad kost een miljoen frank. Als ik bij een bedrijf aankom in deze wagen, staan de bedienden al voor het raam zich te verlekkeren. Het contract tekenen is daarna kinderspel. Als ik in een rammelende tweedehandsbak en een versleten jas zou komen opdagen, lachen ze me vierkant uit. Zo werkt de wereld nu eenmaal." Waar de eerste categorie beschikt over 'oud geld', is status voor de tweede groep pure marketing en een essentieel werkinstrument.
En dan is er nog een derde groep: de mensen die zelf nooit een vinger hebben hoeven uitsteken en hun fortuin simpelweg hebben geërfd. Een tijdje ging ik om met een vriend die wekelijks een bedrag uit de geldautomaat trok waar ik een volle week keihard voor moest zwoegen. Gelukkig was hij allerminst. Op reis deugde de hotelkamer nooit en het eten in restaurants was in zijn ogen altijd slecht. Het dieptepunt was toen hij op de luchthaven een serveerster begon te kleineren die de tafels afruimde. Hij was stinkend rijk, maar doodongelukkig. Na een paar weken was ik er klaar mee en heb ik hem mijn leven uit gebonjourd. Hij snapte er niets van. Zelfs bij de kleinste rekening was hij doodsbang dat iemand misbruik van hem maakte; alles moest steevast tot op de cent gedeeld worden.
Het deed me beseffen dat het grootste geluk van een mens niet in een overvolle bankrekening zit, maar in twee heel basale dingen: GOED KUNNEN KAKKEN EN GOED KUNNEN SLAPEN. En veel liefde.