De Europese arbeider stemt uit onvrede voor de fantasieën van rechts.

Ik erger mij al jaren aan de dogma's van links, maar ze snappen het nog altijd niet. Enige tijd geleden zei ik tegen een linkse hoeder: "U weet niet wat er leeft onder de arbeiders." Hij was meteen ferm in zijn gat gebeten. "Maar de arbeiders stemmen toch op ons?" reageerde hij. Hij ontvriendde mij. Volgens de dogmatische berichtgeving is Cuba een fantastisch land om in te leven. Iedereen is blij; als er geen elektriciteit is, spelen ze in een groep muziek bij een gezellig vuur. Vrij en vrolijk. Niemand is er, volgens de berichten die door de overheid gecontroleerd worden, ongelukkig.Wat een wereldvreemdheid. Arbeiders stemmen al lang niet meer op links. Het is de corrupte kleinburgerij die dat nog doet, omdat zij er goed verzorgd worden. Het gros van de arbeiders stemt tegenwoordig rechts. Ze voelen zich bedrogen. Het zogenaamde 'linkse arbeidsparadijs' dat op internet wordt voorgespiegeld, strookt niet met hun werkelijkheid. Velen die die beelden zien, vragen zich gefrustreerd af: waar heb ik het verkeerd gedaan?
Hetzelfde mechanisme zie je in Marokko. Via de begrenzing van hun smartphonescherm ziet de jeugd daar enkel de luxe en de leute. De schaduwzijde en de ellende zien ze niet; voor hen lijkt Europa één groot feest. Zowel de onderbetaalde arbeiders in Europa als de jongeren in Marokko willen een deel van die taart, maar ze weten niet hoe ze dat moeten bereiken. Het resultaat? De Europese arbeider stemt uit onvrede voor de fantasieën van rechts, en de Marokkaanse jeugd riskeert er desnoods haar leven voor.