Voor mij liever geen hobbelig leven.
Ik bedoel dat vrij letterlijk.
Pukkels, gezwellen, wratten:
reliëf als ongewenste bijlage.
Het leven documenteert soms te veel.
Wratten beginnen meestal als eelt,
een poging van je huid
om harder te worden dan je hart.
En net wanneer je denkt gehard te zijn,
zetten ze de puntjes op de O.
Ze vloeren je.
Toch liever wratten dan mee-eters.
Die zetten punten op de neus,
notulen zonder stempel confidentieel,
elk punt zijn eigen bekentenis.
Zwarte punten als leestekens,
nu je huid vertelt
wat jij verzwijgt.