De taxi

16 nov 2026 · 7 keer gelezen · 0 keer geliket

Het is rustig in het café met de Parijse terrastafeltjes. Vannacht waren er dit najaar voor het eerst vriestemperaturen. “Ja, het is inderdaad fris binnen”, zegt de waard als hij me in mijn handen ziet wrijven. “Maar wacht tot er mensen bijkomen. Als we met tien zijn, wordt het automatisch warm.”

We zetten ons aan de toog. De waard zit aan de andere kant van de toog op zijn kruk.

Ik tel het aantal mensen en kom bij zeven uit. “Allez Ronny, nog drie dan”, lach ik. “Ik zal mijn jas al uittrekken.” Bij die zeven zit ook de mevrouw in de hoek aan het raam. Het is Lisette. Een tante van iemand die we goed kennen.

Ze kijkt met een lege blik in haar tas koffie.

Ronny loopt naar de kassa. Alsof hij wist dat Lisette ging afrekenen. “Exact twee euro tachtig, Lisette”, zegt hij. Nadat ze het wisselgeld heeft opgeborgen, gaat haar mobiele telefoon over.

“Ja, ik heb net afgerekend”, zegt ze tegen de persoon aan de andere kant van de lijn. “Ik wacht buiten.”

“Mijn taxi komt”, lacht ze.

Ondertussen zijn we nog met zes.

“Gisteren was Lisette ook hier”, zegt Ronny. “Toen kwam ze een half uur nadat ze had afgerekend terug naar binnen. Met de vraag of ze betaald had. Ze is er soms langs.”

Hij laat zijn zin volgen door een ‘tja’. Maar wel tien seconden later, alsof hij daar eerst over moest nadenken.

“Zo kan je geld verdienen”, lacht een man aan de andere kant van de toog. Hij is de enige die lacht.

Wacht maar tot jij aan de beurt bent, schiet het door mijn hoofd.

Lisette heeft buiten een sigaret opgestoken. Even later stopt er een auto. Het is geen echte taxi.

We kijken, maar we zien niet wie er aan het stuur zit.

 

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.

16 nov 2026 · 7 keer gelezen · 0 keer geliket