Depressie haalt het leven weg,
verdriet haalt het boven.
Niet elke film heeft rake oneliners,
maar soms tref je het eens,
zo’n zin die klopt,
zoals een koffer
die niet openvalt.
Af en toe haalt het leven je
ondersteboven,
duwt het je onder
wat boven je belandt,
blijft het halverwege hangen,
zoals een koffer in een twingo,
vastgeklemd tussen stuur
en sleutelbeen,
geplet door gewicht
dat je nooit hebt besteld.
Je rijdt zo de berm in,
niet omdat je slecht stuurt,
maar omdat die koffers
behoorlijk groot
uitgevallen zijn.
Soms krijgen we veel
op ons bord,
of liever,
in onze nek.
En toch, ergens onderweg,
valt een koffer open,
komt er lucht,
iets dat lijkt op boven,
licht genoeg
om mee te rijden.
(Quest cartoon)