De vrouw van ‘Ga even naar de bakker’

De vrouw van ‘Ga even naar de bakker’
“Waar is de bakker?” zei de vrouw die aan de beurt was.
Het tienermeisje achter de koffiekoeken, met slaapoogjes en een vuile schort, zei: “De bakker slaapt, mevrouw. Wij mogen hem niet wakker maken van zijn vrouw.”
“Vraag haar dan of het vandaag niet kan. Ik denk dat het vandaag moet van mijn man.”
Datzelfde meisje met Shakira op haar badge trok grote ogen en verdween.
De andere klanten werden ongeduldig omdat er niemand anders was om hen te helpen. Vooral de mannen zuchtten diep. Drie zuchten later verscheen de bakkersvrouw in haar peignoir, met pieken natte haren. Ze keek een beetje boos en zei: “Wie was dat van die vraag?”
De vrouw die aan de beurt was, zei: “Mevrouw, mijn man zei: ‘Ga even naar de bakker.’ Daarom dus die vraag. Mijn tweede vraag nu: is hij wakker?”
“U bent toch aan de beurt, mevrouw? Wat kunnen wij u bieden?”
“Zoals ik u al zei: ik moet even naar de bakker.”
“Daar bent u toch!”
“Maar ik wil Dirk, de bakker.”
“Wel, Dirk, die slaapt, en wat u vraagt, kan ik u ook verschaffen. Wat zou u willen: brood, koeken of een of andere taart?”
“Ik zie dat u Charlotte heet. Dat staat zo op het raam. Charlotte, kan ik u even spreken? En Esther is mijn naam.”
“U mag Charlotte zeggen, Esther, maar als het zo speciaal is, schrijf het dan op een briefje.”
“Nee, echt niet, echt, dat schrijven, dat hoeft echt niet. Het is nu net iets dat nog moet gebeuren, want ik wacht al zo lang.”
“Waarop dan wel, en dan nog op de bakker? U bent toch aan de beurt. Ik wil u helpen. Zegt u nu maar hoe.”
“Zal u dan met me meegaan naar de bakker en vragen of hij het geeft?” vroeg Esther.
“Waarom toch? Waarom kan ik dat niet? Ik kan dat ook wel geven.”
“Charlotte, u heeft die vandaag misschien al wel gekregen, dat weet ik niet. Dat mag u mij vertellen. Dan weet ik dat het goed is.”
“Wat moet hij u dan geven?”
“Een beurt, want mijn man wil het niet.”
Hij zei: ‘Ga even naar de bakker.’