Kent u het ziektebeeld: dwangneurotisch poetsen? Het is een verschrikkelijke 'ziekte'.
Diegenen die eronder lijden, vinden zichzelf supernormaal. Iedereen die hun 'ziektebeeld' niet deelt, vinden ze abnormaal. Ze vinden die 'abnormaliteit' zo bedreigend dat ze menen het absolute recht te hebben die met alle middelen te vernietigen. Manipulatie, bedrog, verraad: niks is hun te min om die – in hun ogen – bedreigende levenswijze te doen stoppen.
Een paar jaar geleden waren ze zelfs op tv te zien. Ze waren aan het jammeren over het lijfje dat burgemeester Jansens droeg; ze zouden zéker niet voor hem stemmen. Dat politiek over ideeën gaat, niet over plastrons en lijfjes, dat konden ze niet vatten. Wie niet dwangneurotisch poetst, kwam er niet in. Stelt u zich voor dat al die bacteriën hun geboende lijven zouden attaqueren. Zuiverheid is hun hoogste goed. Zíj zijn zuiver, als u dat maar weet. Het liefst zouden ze de 'abnormalen' zo ver mogelijk van hen verwijderd zien.
Er is een theorie die stelt dat astma veroorzaakt wordt door het dwangneurotisch poetsen. Kinderen die niet blootgesteld worden aan een aantal bacteriën, bouwen geen weerstand op, zodat ze op volwassen leeftijd onderhevig zijn aan allergieën allerlei. En de dwangneurotische poetsers, die poetsen voort. Ze zullen poetsen tot ze denken dat ze iedere bacterie hebben gedood, waarbij ze niemand sparen: iedere vieze, vuile bacterie moet weg.
Een groot deel van de mens bestaat uit bacteriën. In onze darmen en plooien op ons mooi geboende lichaam zit het er vol van. Ze zijn zo klein dat er duizenden op een vingernagel te vinden zijn. Zonder bacterie, geen mens.
Het zou bijna grappig zijn als het niet zo tragisch was: iedere keer dat de dwangneurotische poetsers met overvloedig veel zeep denken dat ze weer een veeg beestjes vernietigd hebben, hebben ze in werkelijkheid de 'soep' van beestjes op hun lijf herverdeeld. Jaren geleden bestond er zoiets als de Vapona-strip die bleek gemaakt te zijn met Ieperiet: het gifgas dat wereldwijd bekendstaat als het eerste gebruikte gifgas uit de Tweede Wereldoorlog.
Op dat moment dacht ik: wat een waanzin. De dwangneurotische poetsers besproeien hun huizen met, in sommige gevallen, gevaarlijke chemische troep. Daarna hangen ze er een lap gifgas.
DE ZOMER.
Het was niet de zomer die op het caféterras kwam zitten, het was een man met de naam van een ander jaargetijde. Het baasje van een partij wiens politiek ik zo walgelijk vind dat ik zelfs zijn naam niet wil vermelden. Hij zette zich aan een tafeltje naast mij. Op 10 cm afstand: ik kon hem niet alleen zien, ik kon hem ook ruiken. De meeste bezoekers van het café kenden hem niet, want het waren – zoals sommigen hen noemen – vreemdelingen.
De enigen die hem herkenden, waren grappig genoeg twee Russische jongeren die stilletjes verontwaardigd aan een Antwerpse man hun beklag deden. De Antwerpse man zei dat iedereen in hun stad het recht had om ongestoord aan een cafétafel te zitten. Naast de man met de ijskoude naam zaten twee van zijn medestanders: duidelijk dwangneurotische poetsers.
Foto VERF ED wild groen 2006
FOTO GALLERY