Deesmorgen keek ik even
naar het witte laken,
met poedersneeuw geweven.
De zon, wellevend,
deed de fragiele dons
wegwezen.
Na luttele seconden
zag ik een hond
voorbijgezwegen.
Waar is mijn bril gebleven?
Toen zag ik:
er was een gedicht geschreven.
Koest liggen.
Af!
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.