Soms kom je het wel eens tegen,
zo’n leeg gezicht.
Er lijkt niemand in te wonen,
een huis zonder meubels,
zelfs geen koffiezet.
Een makelaar
krijgt het zo leeg
niet verkocht.
Die zet er minstens bloemen,
misschien een tapijt,
want zo’n leeg huis galmt,
en je wil de prijs
niet dubbel horen.
Een leeg gezicht verraadt niks,
je hebt er het raden naar.
Houdt die van fermette,
of Spaanse stijl.
Misschien wil die een kabouter
in zijn tuin,
met meer persoonlijkheid
dan zijn lege gezicht.
Dat zou je toch moeten
kunnen aflezen,
je moet er op tijd
vandoor kunnen gaan.
Niemand koopt
een tuin vol vragen.
Maar soms is leeg
simpelweg leeg.
De blik zo hol
dat zelfs een kabouter
liever in een doos blijft staan.
Je graaft naar diepte,
maar belandt in woestijn.
Zelfs een cactus
vraagt water
voor hij met de leegte
een gesprek begint.
En ook dan
houdt hij het liever kort.
Dan weet je:
dit gezicht staat
al jaren te koop.
Zelfs geen kabouter
om de boel op te vrolijken.
(afbeelding Geralt Pixabay)