Make-up watje op de wastafel.
Sneakers in de gang.
Jas op de grond.
Oef. Ze leven nog. En ik dus ook.
Het went als mama nooit. Zij gaan uit, jij blijft. Hoe komen ze anders thuis?
Zij doen je hart kloppen en zetten het vanop afstand ook weer stil. Dat doen ze elk weekend zo. Gratis. Negen maanden zwangerschap met een abonnement voor het leven.
Het is vreemd, zo’n stil hart. Het soort stil wanneer je een dief niet wil storen. Die zou je maar eens achterna zitten. Je wil gevaar niet tarten, al zeker niet ’s nachts.
Dus leg ik mijn hart het zwijgen op. Ik probeer niet te denken aan fietsen zonder ketting, putten in de weg en auto’s met slechte bedoelingen, chauffeurs met intenties gladder dan de weg. Alles wat een moeder kan bedenken zonder hulp van ChatGPT.
Mijn hart bonkt ondertussen zo luid dat het bijna boert. Dus maan ik het tot stilte. Ik wil een beleefde moeder zijn. Zij hoeven dat niet te horen.
Een huis van een mama zal ik zijn. Met een sleutel die onder de juiste mat ligt en een bed met lakens die welkom geuren.
En wie weet ooit wel een dijk.
Als hun water te hoog komt.
Tot dan wacht ik.
Op het watje in de badkamer.
De sneakers in de gang.
De jas op de grond.
Mijn hart uit stilstand.
(eigen afbeelding)