Puzzelen is niet mijn ding.
De juiste schaduw van een vorm zoeken: het vraagt een geduld dat ik simpelweg niet heb. Ik krijg er muizenissen van.
Muizen zijn wat dat betreft een stuk slimmer. Die passen overal in. Door een spleet, onder een deur, tussen twee gedachten, geef hen een gaatje en ze landen op de noorderzon.
Zelfs wie vierkante gedachten heeft, zou moeiteloos in een cirkel moeten passen. Maak daar maar eens een kop of staart aan vast.
Ook een vierkant wordt graag eens door een ringetje gehaald. Hoe kan het anders bewijzen dat het toch rond genoeg is.
Gelukkig zijn de meeste mensen grijze muizen. Die passen zich gedwee aan. Geef ze een vorm of een hokje en voor je het weet zitten ze erin. Wie niet past, krijgt gewoon een ander vakje.
En dan zijn er nog die paar witte muizen.
Die passen nergens in. Maar geen nood: die praten zich er wel uit. Een grapje hier, een schrijfseltje om de hoek, een kwinkslag tussen de spleten door … en voor je het weet gaan de grijze muizen elkaar te lijf.
Niet om de puzzel op te lossen, natuurlijk. Wel om de witte muis door het ringetje te halen.
En de witte muis lacht in haar hoekje, nu ze weet dat geen enkele vorm perfect is,
behalve kaas.
(Afbeelding van Kapa65 via Pixabay)