Vrouwen verscheuren elkaar,
maar doen elkaar geen pijn.
Weer een rake oneliner.
Als je genoeg films ziet,
kom je ze vanzelf tegen.
Je duwt dan even op de pauzeknop,
alsof de uitleg wel ondertiteld wordt.
Dat vrouwen van vele markten thuis zijn
is niks nieuws.
Dat ze pijnloos kunnen verscheuren,
dat is wel nieuw voor mij.
Nu, mijn hond zal het niet verbazen.
Als pup wrong die een kip de nek om,
zonder één spat bloed.
Ik ga ervan uit dat het pijnloos was.
De kip kon het niet navertellen.
Vrouwen verscheuren elkaar,
maar nooit tot op het bot.
Ze scheuren alleen
de plooien van een lach,
de verpakking van een woord,
de rand van een mening.
Ze halen de oesters uit je mond.
Ze hebben geen oestermes nodig
om je mond open te breken.
Zonder bloed
haal je er toch geen dokter bij.
Die zou raar opkijken:
zelfs de mascara is nog intact.
Zo’n propere oorlog
behoeft toch geen veldbed.
Al ben je ontveld tot op het bot,
je oorbel hangt er nog aan.
En zo verscheuren vrouwen.
Je loopt daarna gewoon verder,
zonder veldbed,
zonder dokter,
met oorbel
zonder oor,
met lipgloss
zonder oester,
met oorlog
zonder slachtoffers,
met kip
zonder bloed,
met pup
zonder schuld.
Dat doet heus geen pijn.
(Afbeelding van bluebudgie via Pixabay)