Ik gun iedereen een fijne relatie. Echt. Iemand die vraagt hoe uw dag was, uw koude voeten verdraagt en weet hoe ge uw koffie drinkt. Maar ge moet daar op zondagochtend niet mee in de slagerij gaan staan.
Voor mij staat een koppel dat samen beleg komt kiezen. Dat mag. Er bestaat voorlopig geen wet tegen in het land van Koning Filip, al vind ik dat daar eens naar gekeken mag worden. Ze hebben allebei een jas aan die geschikt is voor een lange wandeling. Hij houdt het boodschappentasje vast. Zij kijkt naar hem wanneer de slager vraagt wat het mag zijn, alsof hij haar net ten huwelijk heeft gevraagd en ze toch nog even wil voelen of het juist zit.
“Wat denkt gij, schat? Wat hesp?”
Hij denkt daarover na. Niet kort.
“Hebben wij thuis nog geen hesp?”
“Dat is van woensdag.”
“Was dat woensdag?”
“Dinsdag. Toen we bij uw moeder geweest zijn.”
We zijn vertrokken. Voor er één schel vlees over de toonbank komt, moeten wij eerst langs zijn moeder.
Naast mij staat een vrouw die met haar sleutels rammelt. Er hangt een heel huishouden aan die ring. Een voordeur, een achterdeur, een garage en vermoedelijk een tweede verblijf waar ze vandaag nog hoopt te geraken. Ze verplaatst haar gewicht van het ene been naar het andere. Rinkel. Ze kijkt op haar telefoon. Rinkel. Ze zucht en kijkt naar de klok. Ik begrijp haar volledig en wil tegelijk haar sleutels in de vleessalade gooien.
Bij de deur hangt een kind aan de arm van zijn vader.
“Ik wil Plop-worst.”
Die jongen weet het. Die is voorbereid van huis vertrokken. Hij heeft zijn voorkeuren onderzocht en een beslissing genomen. We zouden hem naar voren moeten schuiven.
“Straks”, zegt zijn vader. Een belofte waarvoor ik persoonlijk niet meer zou durven instaan.
Het koppel is inmiddels bij de kipcurry beland. Zij wijst. Hij buigt zich voorover. Samen bekijken ze het bakje alsof ze een huis in de Provence overwegen.
“Dat hebt gij toch graag?”
“Ja, maar gij niet.”
“Ik eet dat wel.”
“Ge moet dat voor mij niet nemen.”
Het is ontroerend hoeveel ruimte deze mensen elkaar geven. Vooral omdat die ruimte volledig ten koste gaat van de onze. Achter hen staan zes mensen met een leven. Een leuk leven, mogelijk. Dat zullen we nooit weten als we hier niet buiten geraken.
Zelf heb ik ook plannen. Er zit was in mijn machine. Die moet eruit voor ze ruikt naar een kelder, en dan moet er nog een donkere was in, hoewel daar eigenlijk te weinig voor is, tenzij ik die broek ook al was, maar die kan nog een keer mee, en ik ga geen propere kleren wassen om een machine gelukkig te maken. Daarna verse lakens. Dat had ik mij voorgenomen: vanavond in een proper bed. Daarvoor moet ik wel eerst dat donsdeken in zijn overtrek krijgen, een activiteit waarvoor een partner mij aanzienlijk nuttiger lijkt dan voor het kiezen van charcuterie. Gewoon twee hoeken vasthouden. Ge moet daar zelfs emotioneel niet beschikbaar voor zijn.
Dan koffie. Eindelijk eens lezen. Er ligt een boek waar ik al drie zondagen in wil beginnen, maar eerst moet die plant water hebben, en als ik met die gieter passeer, zie ik natuurlijk dat de vensterbank vuil is. Niet aan beginnen. Vandaag ga ik zitten. Hoewel, misschien eerst wandelen, want straks regent het en dan heb ik weer een hele dag binnen gezeten. Onderweg een koffie gaan drinken, dat kan ook, ergens waar ze niet vragen of ik op iemand wacht. Nee, ik wacht niet. Ge moogt dat tweede kopje meenemen. En dat koekje laten liggen, dank u.
Vanavond iets lekkers koken. Voor mezelf, ja. Mensen zeggen dat altijd met zo’n nadruk. Ge moet het voor UZELF gezellig maken. Ik zal een kaars aansteken. Muziek opzetten. Iets maken waar ik morgen ook nog van kan eten, en overmorgen vermoedelijk ook, want van één courgette hebt ge als alleenstaande toch opmerkelijk lang gezelschap. Daarna de zetel. Mijn benen waar ik wil. Niemand die vraagt of we nu alweer naar dat gaan kijken. Niemand die vraagt waar de afstandsbediening ligt terwijl hij erop zit. Niemand die nog even thee zet.
Een hele zondag, dus. Ik zal hem zelf vullen, mijn boodschappen zelf dragen en straks mijn sleutel uit mijn handtas vissen terwijl dat zakje aan mijn pols steeds verder begint af te knellen. Er zal geen man naast mij staan die zegt: geef maar hier. Dat is geen ramp. Maar dan wil ik hier wel een beetje vooruitgaan. Ik moet thuis nog gezellig doen voor mezelf.
“Plop-worst”, zegt het kind opnieuw, luider nu.
De sleutelvrouw laat een sleutelbos in haar handpalm vallen. Een droge, metalen klap. We naderen een volgende fase.
De slager houdt zijn lepel boven de kipcurry. Ik bewonder die man. Hij heeft scherpe messen binnen handbereik en blijft vriendelijk.
“Een klein potje dan?”
Zij kijkt naar hem. Hij kijkt naar haar.
“Of zullen we eens iets anders nemen?”
Nee. Dat zullen we niet. Ge hebt thuis een tafel. Stoelen. Vermoedelijk zelfs internet. Ge kunt een avond beleggen rond uw beleg. Met argumenten en tegenargumenten en desnoods iemand die de vergadering leidt. Maar wanneer ge hier binnenkomt, moet er een besluit liggen.
Ze nemen vleessalade. Natuurlijk. De kipcurry heeft hier ook voor niets liggen wachten.
De slager zet het dekseltje erop. Ik kom een beetje rechter te staan. De sleutelvrouw stopt met rammelen. Zelfs het kind voelt dat er iets beweegt.
“Moeten we voor morgen ook al iets hebben?” vraagt hij.
Zij legt een hand op zijn arm.
Ik vind dat ge elkaar heel graag moogt zien. Maar er zijn grenzen.
Wanneer ze uiteindelijk vertrekken, houdt hij de deur voor haar open. Ze blijven nog even in de opening staan om te bespreken of ze ook naar de bakker gaan. De sleutelvrouw wurmt zich alvast een halve meter naar voren. Het kind krijgt een schel Plop-worst.
“En voor u?” vraagt de slager.
“Tweehonderd gram préparé, vier schellen gekookte hesp, een klein potje kipcurry, één kipfilet en honderd gram salami. Dun gesneden. Dat is alles.”
Zo. Zonder overleg. Zonder thuis telefonisch de toestand van de hesp te laten vaststellen. De slager weegt, schept, snijdt. Ik betaal en neem mijn zakje aan.
Zelf.
Et voilà. Zo doen de mensen dat.