Ze zou eindelijk zichzelf worden.
Dat had ze zomaar beslist, die ochtend, aan het ontbijt. Ze slikte haar beslissing met een slok koffie door. Eenmaal doorgeslikt, was er geen weg meer terug. Voor je het weet, is zo’n beslissing verteerd. Probeer ze dan nog maar eens terug te halen.
Maar hoe word je jezelf als je al decennia ergens begraven ligt?
Je zou er haast een archeoloog moeten bijhalen. Met een borsteltje voorzichtig laag na laag wegschrapen.
Eerst de verwachtingen van anderen, dan die van zichzelf, haar goede manieren, de compromissen, alles wat ze ooit had ingeslikt. En daaronder moest zij dan liggen.
Levend begraven.
Ze wilde absoluut geen pottenkijkers bij de opgraving.
Zoiets doe je toch met enige waardigheid.
Na decennia onder de grond hangt er waarschijnlijk een geurtje aan. Je wil eerst douchen. Propere kleren aantrekken. Een beetje blush op de wangen. Misschien mascara. Je wordt tenslotte maar één keer opgegraven.
Ze nam nog een slok koffie.
Misschien moest ze niet meteen zichzelf worden.
Een been vandaag,
een arm morgen.
(Afbeelding van Pexels via Pixabay)