Frank, mijn ochtendman

15 nov 2026 · 51 keer gelezen · 2 keer geliket

Frank. We noemen hem Frank. Omdat hij ook Frank heet.

Frank en ik leerden elkaar een paar jaar geleden kennen op de uitverkoop van de boomers. Ge kent dat wel. Die markt van mensen die kinderen hebben, maar ergens onderweg de liefde zijn kwijtgespeeld. Die een huis hebben, een vaste baan, een auto die gekeurd is en iets te vertellen op het werk. Mensen met een agenda vol afspraken, een druk sociaal leven en een koelkast waarin de yoghurt systematisch over datum gaat omdat ge die potten nu eenmaal per vier moet kopen.

Mensen die overdag overal verwacht worden, maar 's avonds door niemand worden opgewacht.

Op die markt dus.

Frank en ik deden wat van ons verwacht werd. We voerden een bescheiden paringsdans uit in de rimboe van Affligem. Een wandeling. Frisse lucht. Bomen. Gesprekken over het werk, de kinderen en vermoedelijk ook over het weer. Het was absoluut plezant. Daar niet van. We hebben gelachen, gestapt en elkaar met de nodige belangstelling bekeken. Maar van vlammen en vuur kwam niets in huis.

Er was geen klik. Geen vonk. Geen chemie. Of hoe noemen ze dat tegenwoordig wanneer ge met iemand gerust eens een pint wilt drinken, maar daarom nog niet zijn vuile sokken wilt wassen?

We hebben het daarbij gelaten. Frank en ik vonden elkaar gewoon best aangenaam gezelschap. Maar dat bleek, achteraf bekeken, een behoorlijk onderschatte basis voor een relatie.

Want we hadden wel wat gemeen. We zijn allebei kerktorenmensen. Van die mensen die op vakantie graag de wereld ontdekken, maar bij thuiskomst toch eerst willen weten wie er in het dorp gestorven is. We zijn allebei een beetje getrouwd met ons werk, allebei apetrots op onze kroost en allebei het soort mens dat liever voor vijftig man kookt dan voor zichzelf een ei bakt. We houden van mensen. Van verhalen. Van leven in de brouwerij. En we weten allebei hoe oorverdovend stil een huis kan zijn wanneer iedereen weer naar huis is.

Frank en ik zijn maatjes gebleven. En daarna is er iets merkwaardigs gebeurd. Frank is mijn ochtendman geworden. Niet mijn lief. Niet mijn minnaar. Niet de man met wie ik de lakens deel of op zondag naar de meubelboulevard trek om ruzie te maken over de kleur van een zetel.

Mijn ochtendman.

Een functie die nergens officieel beschreven staat, waarvoor ge geen diploma nodig hebt en die, voor zover ik weet, ook niet onder een bestaand paritair comité valt.

Frank neemt zijn taak bijzonder ernstig. Elke ochtend, van maandag tot vrijdag welteverstaan. In het weekend neemt hij vrijaf. Ook een ochtendman heeft recht op een degelijk sociaal statuut. Nog voor mijn dag goed en wel begonnen is, verschijnt er een berichtje.

'Hey heldin, klaar voor deze dinsdag?'

Of:

'Ik geraakte vlot op de ring. Hopelijk gij ook.'

Soms is het iets grappigs. Soms iets over de files, de regen of de waanzin van de werkweek. En heel af en toe gewoon een goede morgen. Al zijn de gewone ochtenden bij Frank eerder uitzonderlijk.

Mijn ochtendman brengt geen koffie aan bed. Hij bakt geen eitjes, zoekt mijn autosleutels niet,heeft nog nooit mijn vuilniszakken buitengezet en hij deed nog nooit den boven met nat. Hij heeft zelfs geen sleutel van mijn voordeur.

Maar hij heeft blijkbaar wel ergens een sleutel gevonden van dat kleine stukje in mij dat 's morgens soms wat moeilijk opengaat.

Er zijn ochtenden waarop ik met mijn hoofd al drie vergaderingen verder zit terwijl mijn voeten nog naar mijn pantoffels zoeken. Ochtenden waarop de dag zich aandient als een waslijst waar zelfs de meest enthousiaste huisvrouw spontaan ontslag voor zou nemen. Ochtenden waarop ik liever nog een uur onder mijn dekbed zou onderhandelen met het leven.

En daar is Frank. Met zijn berichtje. En ik glimlach.

Nog voor ik mijn tanden gepoetst heb. Nog voor ik mijn eerste koffie gedronken heb. Nog voor ik de voordeur achter mij dichttrek, heeft iemand mij al een beetje goesting gegeven in de dag.

Dat is toch iets bijzonders.

We zijn zo druk bezig met zoeken naar de grote liefde. Naar iemand die ons van onze sokken blaast, die vlinders in onze buik veroorzaakt, die onze wereld op zijn kop zet. Iemand die ons meeneemt naar Parijs, onze hand vasthoudt in de cinema en op zondag vraagt of we nog een koffie willen.

En ondertussen vergeten we soms de mensen die onze wereld gewoon een klein beetje rechter zetten.

Die niet vragen om een plaats in ons bed, onze agenda of onze toekomst. Die geen beloftes doen over eeuwigheid, maar er op een doodgewone donderdagochtend wel zijn.

Frank weet wellicht niet eens wat zijn berichtjes voor mij betekenen. Misschien verstuurt hij ze terwijl hij aan een rood licht staat. Misschien tussen twee slokken koffie. Misschien denkt hij er niet langer over na dan de tijd die nodig is om zijn duim over zijn telefoon te laten glijden.

Maar ik denk er wel over na.

Want er zit iets ongelooflijk liefs in iemand die er elke ochtend even aan denkt dat gij er ook nog zijt.

Iemand die niet vraagt wat ge voor hem kunt betekenen. Die niets komt halen. Die u niet probeert te veranderen, te veroveren of te overtuigen. Die gewoon, ergens tussen zijn eigen drukke leven en de ochtendspits, een paar woorden uw richting uit stuurt.

Alsof hij heel even op uw schouder tikt. "Allez. Vooruit. We zijn weer vertrokken." En dat is het. Dat is genoeg.

Ik wens iedereen een Frank.

Geen man die noodzakelijk uw hart sneller doet slaan, maar eentje die het af en toe wat lichter maakt. Iemand die u niet van uw sokken blaast, maar u helpt ze 's morgens aan te trekken. Iemand die u eraan herinnert dat ge niet alleen maar een werknemer, een moeder, een collega of een verzameling verplichtingen zijt.

Maar ook gewoon iemand van wie het fijn is dat ze er is. Een stem die u een beetje draagt. Een paar woorden die zeggen dat ge gezien wordt. Dat er ergens iemand is die aan u denkt, zonder dat ge daar eerst iets voor moet presteren. Dat de wereld, al is het maar voor de duur van één berichtje, blij is dat gij er zijt.

En morgen is het maandag. Dan is mijn ochtendman terug van zijn weekend. Ik kijk er al naar uit.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.

15 nov 2026 · 51 keer gelezen · 2 keer geliket