In het gerechtsgebouw van Kortrijk werden in de jaren zeventig tientallen jonge mensen veroordeeld omdat ze betrapt waren met een joint. Hun leven werd geruïneerd. Jaren later bleek dat ze door vrienden van de rechters jarenlang seksueel waren misbruikt, sommigen zelfs verkracht. De daders konden ondertussen levenslang genieten van een hoog pensioen.
Dit gebeurt vandaag de dag nog steeds: slachtoffers worden al die tijd in "vergeetputten" opgesloten, simpelweg omdat ze de voorkeur geven aan een joint boven alcohol. Alcohol, het "bloed van Christus", mag blijkbaar geen drugs genoemd worden — volgens de EVP, de lakeien van het Vaticaan. Nog altijd worden arme mensen, mensen van kleur en alternatievelingen geterroriseerd omdat ze voor cannabis kiezen. Vaak gaat het om gekwetste mensen, maar men vraagt zich nooit af waarom jonge mensen voor drugs kiezen. Welke pijn wil men verdoven met alcohol of drugs?
De "war on drugs" is al decennialang een uitputtingsslag tegen de kwetsbaren in onze samenleving. Dit komt door beleidsmakers die nog steeds vastzitten in de industriële cultuur, terwijl de wereld allang is geëvolueerd naar een IT-cultuur. Een voorbeeld: Louis Tobback zei in een interview bij de opening van het nieuwe stadhuis van Leuven dat het internet "tijdelijk" was en dat hij niets wist van e-mail. Hij zei niet: "We gaan u begeleiden naar een nieuw tijdperk van apps en webs, en we zorgen dat iedereen de middelen heeft om op afstand te communiceren." Een paar jaar later volgde de coronapandemie. Vraag jezelf af: hoeveel oudere mensen zijn overleden omdat ze fysiek bezoek eisten bij gebrek aan digitale alternatieven?
In Brussel worden mensen met een migratieachtergrond al decennialang veroordeeld voor een grammetje cannabis. Het gevolg? Ze krijgen geen getuigschrift van goed gedrag en zeden meer en vinden daardoor geen werk. En dan verbaast men zich over de haat tegen overheidsinstanties in Brussel. Ra, ra, hoe zou dat komen? Intussen komen "de vriendjes" (zie foto) overal mee weg.
Dagelijks wordt de politie gedwongen om enorme hoeveelheden tijd en energie te steken in de opsporing van cannabisgebruikers. Justitie wordt overspoeld en de gevangenissen zitten overvol. De enigen die hiervan profiteren, zijn de witteboordencriminelen. Zij kunnen ongehinderd miljarden aan zwart geld naar het buitenland sluizen, omdat er geen personeel, geen tijd en geen plaats is om hen aan te pakken. Het grootkapitaal dankt vooral politici zoals Louis Tobback, die decennialang elke agent op cannabisjacht stuurde.
Het resultaat van die politiek is dagelijks zichtbaar in de misdaadcijfers op straat. Vandaag zegt diezelfde Louis Tobback in het boek van Jan Lippens: "Ik wil cannabis legaliseren." Veertig jaar te laat. Wat met de levens van de armen en alternatievelingen die al die tijd stilstonden? Had men veertig jaar geleden gelegaliseerd, dan had mijn broer nog geleefd en had mijn beste vriend geen zelfmoord gepleegd in de gevangenis van Merksplas — een plek waar de "socialist" Tobback mede verantwoordelijk voor is.
Al decennialang faalt de politiek erin drugs uit de samenleving te verwijderen. Bij inbeslagnames spreekt men altijd over het "topje van de ijsberg", maar over de rest van die ijsberg blijft het stil. Men zou verwachten dat de overheid verslaafden helpt, maar dat gebeurt niet. Zieke mensen worden in gevangenissen opgesloten. Het is simpel: in plaats van het aanbod te bestrijden, zou men de vraag moeten verminderen. Investeer die miljarden niet in handboeien en bewakers, maar in dokters en therapeuten.
Portugal bewijst dat deze aanpak werkt. Maar hier verzetten de vakbonden zich daartegen, omdat de gevangenispopulatie dan met de helft zou verminderen, wat hun macht zou inperken. Die wereldvreemdheid van de vakbonden was pijnlijk zichtbaar tijdens de regering-Michel. Terwijl cipiers staakten, dachten ze dat er een revolutie zou uitbreken. Alsof het de gemiddelde Belg iets kon schelen dat gevangenen werden mishandeld. Belgische gevangenen, die volgens het Europees Comité tegen Foltering dagelijks worden mishandeld, werden door die stakingen wekenlang extra gefolterd. In Denemarken hervalt slechts 4% van de ex-gevangenen; in België is dat 40%. Het zoveelste bewijs van een falend systeem.
de war on drugs / oorlog tegen medicijnen. “Waanzin is steeds opnieuw hetzelfde doen, en dan verschillende uitkomsten verwachten”
Albert Einstein (1879-1955)
FOTO GALLERY verf ed
https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/
Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."
Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.
De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.
De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.
De informatie is versplinterd.
Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".
Gietijzer = nationalisten
Kandelaar = religie
In het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".
Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.
Regeneratie Kosmetik
In de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.
In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".
Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.
Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.
De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.
HET ALTAAR DER CULTUREN.
Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig.
http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e