Wie kent Rosas niet?
Je ziet hun essentie soms op statische momenten: in de wachtkamer van een arts, waar een been onbewust ritmisch wiegelt. Het is een trage beweging die even verstilt, zich herhaalt en vermenigvuldigt tot een vervlochten beeld.
Wanneer je die alledaagse dynamiek naar het podium vertaalt, ontstaat hedendaagse dans. Veel verschilt deze discipline overigens niet van klassiek ballet; ook die vorm was ooit de belichaming van de tijdgeest en de bewegingen van toen.
Diezelfde visionaire kracht vinden we bij Luc Tuymans. Jaren geleden schilderde hij een duister dorpscentrum, een weergave van macht op het platteland. De kerk op het doek oogt dreigend en somber. Het bleek een voorbode: het machtscentrum van onze planeet bleek uiteindelijk een Amerikaans dorp te zijn, gevangen in een conservatieve dorpspolitiek. Dreigend, donker en droevig.
Dreigend donker en droevig.