“Jullie kunnen je hier dus allemaal in vinden?”
De notaris screent de aanwezigen. Wij dus, toekomstige erfgenamen van onze ouders. Die de notaris dus belast hebben. Tegen vergoeding weliswaar. Zo leid ik althans af uit dat imposante kantoor van haar.
Ze is ermee belast ons minder te laten belasten. Onze erfbelasting zo klein mogelijk te houden.
De verdeelsleutel van hun leven wordt vandaag beklonken. In een excel sheet, waar onze namen in prijken. Ook deze van de zus die niet meer aan tafel kan schuiven. Men blinkt in afwezigheid. Ze is dan ook de ster van de avond.
We zijn allemaal slechts passanten en eventjes mogen we geloven dat we hier blijven.
Ons laatste hemd heeft geen zakken. Dus ik vul de zak van mijn hemd. In ’t volle besef dat ik t hemd slechts in bruikleen heb. Het hemd van het leven.
Misschien moet ik gulziger worden. Gretiger leven.
Een gat in mijn hand hebben, nu mijn hemd toch geen zakken heeft.