De weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen.
We komen dus overal mee weg, in de hel belanden we alleszins.
Wie houdt nu niet van wat vuur aan de schenen?
Van een beetje catharsis? Wat adrenaline?
Dopamine met een sausje van schuldgevoel?
Een tikkeltje empathie dat net niet de deur naar de hemel opent?
Is het niet heerlijk lak te hebben aan de regels van de menselijkheid? Om dan te kunnen snakken naar die menselijkheid?
Jezelf te bevragen en zo de hemel betreden?
Via een achterpoortje?
Zou dat wettelijk zijn?