Het plein

8 feb. 2021 · 2 keer gelezen · 0 keer geliket

Het uitgestorven plein,

als het treurig gelaat

van een verlaten vrouw,

eenzaam triest aangezicht.

 


Zij hunkert naar warmte,

schreeuwt steels om wat aandacht,

haar roep blijft hangen in

de hangmat van echo.

 


Over kinderkopjes,

loopt steevast niemand meer,

over hoofden van mensen,

the sky blijft the limit.

 


Slechts de wind komt nog langs,

streelt haar stenen hart zacht,

ziet blaadjes vervellen,

ongenode gasten.

 


Korrels zand kriebelen,

schuren aan rouwrandjes,

scrubt de laatste lente

van haar betraande huid

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

8 feb. 2021 · 2 keer gelezen · 0 keer geliket