Hij stond op straat. Letterlijk. Uit vrije wil ook. Het bracht hem tot rust om het verkeer gade te slaan. Het leek wel een tennismatch, waarbij de auto’s als tennisballen voorbijraasden. Zijn ogen schoten van links naar rechts.
Er zijn mensen die betalen voor hypnose. Hij hoefde alleen maar op zijn stoep te gaan staan. Meer was er niet nodig om in trance te geraken.
Af en toe leunde hij op zijn bezem. Hij veegde graag voor zijn eigen deur. Vroeger zat hij op een driepikkel, maar de gemeente had het voetpad slecht aangelegd. Het leek hem niet verstandig om in trance van zijn driepikkel te tuimelen. Hij kon er misschien een extra pikkel onder steken, maar dan was het een vierpikkel. En hij was aan zijn driepikkel gehecht. Het was trouwens niet omdat hij de auto’s in het oog hield, dat de automobilisten hem ook zagen. En hoe zou hij dan weer rechtop geraken?
Hij besloot de stoep van zijn buren te vegen en trok een pluk onkruid van tussen hun tegels. Voor hij het wist, had hij de hele straat gedaan.
Hij zette zijn bezem aan de kant, nu de stoep hem overeind hield.
(Vecteezy)