We moeten eerst staan
en dan pas gaan zitten.
Wie eerst zit
en pas dan opstaat,
zou ijdel zijn.
Dat geldt alleen voor schrijvers.
Thoreau had een punt.
Woorden zijn maar beter gewichtig
willen ze blijven hangen.
Er zitten best veel calorieën
in ervaring,
eiwitten vind je wel eens
in observatie,
vitamines in engagement.
Een vleugje risico,
en je woorden plakken aan je blad.
Pezige woorden smaken niet,
je gelooft gevleesde sneller.
Er mag zelfs nog wat bloed uitlopen,
gegrild proef je ze nog meer.
Daar sta je dan,
als schrijver,
trillend op je benen,
je vlees van je lijf geplukt.
Dan mag je eindelijk gaan zitten,
een skelet aan zijn klavier.
Dat kan nog net aan koffie nippen,
al werden zijn lippen er al af gehaald.
Gegrilde kip eet men graag
tot op het bot.
Bot tegen toets,
tik je verder.
Kauwen hoeft niet,
uit knarsen
kan maar eens
een zin ontstaan.
(Afbeelding Alex_Bon_Space Pixabay)