Ik leef in metaforen.
Ik speel vaak de hoofdrol in mijn verbeelding. Zo belandde ik zelfs al op een fabrieksband, als chips notabene.
Het soort chips dat naast de band rolde. Te krokant. Te zwartgeblakerd. Te zoutig ook. Wie weet in iets te veel brokjes uiteengevallen. Een aardappel zonder toekomst.
Het was daar niet stil naast die fabrieksband. Het knisperde er van tekortgeschoten aardappelen. Een gezellig boeltje, zou je zo denken. Maar het was vooral een boeltje.
Ik was niet verbolgen dat ik niet door de selectie was geraakt. Ik was dan wel te krokant, blind was ik niet, dom evenmin. Maar wijsheid is niet genoeg, toch niet om mee te mogen rollen.
Ik word tenminste niet opgegeten. Een magere troost voor chips met ambitie.
(Pixabay)