Niet kopje onder gaan.
Je kan hogere doelen stellen,
zoals een zandkasteel in de lucht bouwen,
maar eerst moet je boven water blijven.
Van wat water in de mond sterft niemand,
al proef ik het liever bij goed eten.
Boven blijven kan al trappelend.
Maar niemand houdt dat lang vol,
zeker niet wanneer je ter plaatse trappelt.
Dan zink je vanzelf weer naar de bodem.
Zelfs wie leeft als een vis in het water
drijft maar beter boven.
Mijn hoofd is niet licht,
mijn benen wegen wel zwaarder.
Al drijvend land ik zo weer op mijn benen.
Recht naar de bodem.
De diepte trekt nu eenmaal harder dan het licht.
Soms blijf ik boven door schools te slaan,
al breekt routine mijn schouders.
Ik crawl wel eens iemand na
tot zelfoverschatting mijn spieren verzuurt.
We kunnen het niet alleen.
Ik rust even uit.
Een zee vol boeien.
Als ik die maar niet kopje onder duw.
Afbeelding van Mikkekylilt via Pixabay