Ik zei hou deze avond goed vast, want het is de eerste avond van de grote vakantie. Binnen twee maanden halen we hem terug op, en dan zal alles anders zijn. Er speelde een nummer dat aanzette tot dansen. Eigenlijk waren we al op weg naar huis.
Het is zeldzaam jou te zien dansen, zei hij. Het grasveld was donker en de buren hadden er geen last van. Ik dacht aan de man die ik die middag duiven had zien lossen langs de kant van de weg. Zo'n brede glimlach hoe hij omhoog keek. Ik dans liever dan ik zwem. Dat zei ik niet, want dan willen mensen jou alleen nog maar in het water krijgen.
Ik danste op dat nummer dat eindeloos duurde, een hymne van de vrijheid. Iemand raakte zijn hoorapparaat kwijt. Zijn hoorapparaat! Er werd plots heel hard geschreeuwd om niet stil te worden van het feit dat wij een hoorapparaat behoeven en van de tijd die ons allen ouder maakt. Hij die opmerkte dat ik danste werd met zijn kleren in het water geduwd, of hij viel. Hij fietste nadien doorweekt naar huis en liet een druppelspoor achter.
Zo gaan we ons dit moment herinneren: dat er in elk geval genoeg tijd was om alles te laten drogen.