De Vlaschaard
Dat ik graag oude boeken las, zei ik. We waren daar via een omweg op uitgekomen (zij loopt met twee stokken, maar dat zegt voor het overige niets). En dan toch die boeken, hoe ik daartoe kwam, vroeg ze. Ik kende deze vrouw amper. Kon ik haar zeggen dat er zo'n mooie woorden in staan, woorden met veel klanken, woorden die je nooit eerder in de mond nam en die toch vertrouwd aanvoelen?
(Ik heb haar niet gezegd dat ik voor het eerst ook oortjes gekocht heb -oortjes waarmee je muziek kan luisteren op je telefoon- niemand koopt nog oortjes aan een witte draad, dat weet zij best.)
Oud werd er geklaagd en geknoterd, en hoewel er achteraan een lijst is opgenomen met oude, vergeten woorden, zullen deze nooit door een slimme zoekmachine opgehaald worden, waardoor ze gedoemd zijn de mensheid te verlaten. De tijd kan je niet buiten bulten, dus rest -krijzeltandend als je 't liever anders zag- de toekomst der middelmaat. Daarom lees ik die boeken: diep onder de deksels bestaat er een schoonheid, die blijdeblauw pruttelt en prazelt, en ik kan, zeg ik, mij niet van de indruk ontdoen daar ergens, meer dan een eeuw terug, in dat donzig ploezeweefsel geboren te zijn.
Ik draag de koffies, ik ben weliswaar oud maar nog goed ter been.
