Ik mis haar.
Dat taal ontoereikend is,
wist ik al langer.
Missen is trouwens een eufemisme.
Dat woord dekt de lading
al helemaal niet.
Wie iemand mist,
verliest die in de mist.
Je geraakt er niet meer bij.
Die mist trekt nooit meer op.
Daar sta je dan,
met vochtig haar,
wimpers vol gewicht,
een jas die zich vastklampt.
Dat vocht krijg je er nooit meer uit.
Valt je zicht weg,
dan neemt je geur het wel over.
Ik moet gewoon mijn neus volgen.
Nu herinneringen ruiken
en geuren tasten.
(Foto Pixabay)