Nu ik mijn verwachting loslaat,
lost het leven ze niet in.
Misschien staat dat leven
weer in de file,
zijn de verkeerslichten
op vakantie.
Verkeersagenten helpen
enkel tegen betaling,
en ik heb mijn zichtrekening
ook al losgelaten.
Wie wil loslaten,
bereidt zich maar beter voor.
Er zit weinig verdienmodel in,
een beetje zoals kledij
in een container steken.
Die kleren zie je nooit meer terug,
je graait er geen nieuwe uit.
De container zegt zelfs geen dankuwel.
Maar goed,
je hebt de oude kleren wel geloosd,
je kleerkast is opgeruimd.
Waarom vult die zich dan niet
met de nieuwe collectie,
er is nu plek zat,
zelfs de hangers zijn eenzaam.
Ik moet dus naakt naar buiten,
en wandel recht een sprookje binnen.
De kleren van de keizerin
was nooit mijn favoriet,
waar blijven de vier biggetjes.
Die zitten waarschijnlijk ook in die container.
Ik trek mijn stoute schoenen aan,
die zitten gelukkig niet in de container.
Wie weet krijg ik wel kleren,
als ik naakt op schoenen
de straat op ga.
En anders heb ik tenminste
mijn kleren losgelaten.
Die wegen heus wel wat.
(Afbeelding van Gordon Johnson via Pixabay)