Ze had zichzelf tot een achterdeurvriendin gepromoveerd. Ik had dat diploma nochtans niet uitgereikt, en ik was wel degelijk de eigenaar van mijn voor- en achterdeur.
Achterdeurvriendinnen mogen zomaar met de deur in huis binnenvallen. Om het even welke deur. Zelfs het kattenluik. Het zolderluik als het moet, al ruim ik daar wel graag eerst de lijken uit mijn kasten op.
Al hangt de slaap nog aan de deurklink en klit het zweet van de nacht aan de scharnieren, binnenvallen zal zij. Mag zij.
De voordeurvriendin is welkom, begrijp me niet verkeerd. Maar aan voordeuren worden oordelen weleens vooroordelen. Hoort een ruiker bloemen de vriendschap welkom te geuren. Stalt een dressoir mij gedresseerd uit. Komt de wind van voren en plooit mijn kapsel juist.
De achterdeurvriendin is dol op paardenbloemen. Die bloeien tussen de kasseien.
Ze maakt daar bloemenkransen mee en hangt die aan mijn achterdeur.
(Afbeelding van Pexels via Pixabay)