Vruchten en suiker
zijn een goddelijke combinatie,
zet er een vuurtje onder
en je krijgt een godenbrij
waar zelfs een boekhouder
emotioneel van wordt.
Niemand eet graag
droog brood,
tenzij hij een diëtist
als minnares heeft.
Je verzegelt best de pot,
want voor je het weet
kruipt er schimmel in
met de koppigheid
van een laatste caféganger
die niet weet
wanneer hij moet
vertrekken,
er is altijd nog
een anekdote
te vertellen.
Zuurstof doet leven,
maar niet in een pot gelei.
Daar klampen suiker
en vruchten
zich aan elkaar vast,
als een kleverige romance
waar geen tijd
zich tussen wringt.
Conserven trekken zich
van geen houdbaarheid
iets aan,
etiketten hangen
altijd scheef.
Zodra je er lucht in laat,
begint de tijd
te tikken,
wekkers zijn nooit mild,
al zeker niet
’s ochtends.
Mijn man is mijn gelfix,
ik heb maar
een beetje nodig
om mijn vruchten
in te koken.
Elke dag opnieuw
maakt hij me zo
een beetje in,
met de toewijding
van een pot
confituur.
(Afbeelding wufuquan Pixabay)