Mijn man ligt aan mijn voeten.
Dat mag je best letterlijk nemen.
De weg naar mijn hart
loopt via mijn voeten.
Mijn maag kom je onderweg ook wel tegen,
maar mijn voeten maken geen omweg.
Ze sturen mijn hart rechtstreeks aan.
Geen file.
Geen omleiding.
Mijn man neemt me niet onder handen,
maar onder voeten.
Hij legt ze elke dag op zijn schoot.
Niet omdat hij liever naar mijn voeten
dan naar mijn hoofd kijkt.
Mijn voeten melden zich vanzelf.
Die hebben een abonnement op aandacht.
Nu mijn voeten aan de man zijn,
volg ik mijn hart.
Dat klopt.
Afbeelding van Giuseppe Ramos via Vecteezy