Mijn kapster heet Malika. Al jaar en dag. Ze heeft een kapsalon met zwarte muren, gouden decoratie en zwarte vloertegels die zo hard blinken dat ge er bijna uw onderbroek in kunt controleren. De zaak heet Milano. Dat doet vermoeden dat Malika een Italiaanse schone is, zo eentje die met een sigaret tussen haar vingers op een Vespa door Rome scheurt en onderweg ciao, bella roept naar iedereen die ze tegenkomt. En dat had ze ongetwijfeld kunnen zijn. Maar Milano verwijst gewoon naar haar zoon Milan, die tegenwoordig als barbier in de voetsporen van zijn moeder treedt.
Ik ga graag naar Malika. Vooral op moeilijke dagen. Er zijn mensen die naar een psycholoog gaan, anderen trekken een fles wijn open of beginnen aan een yogacursus. Ik maak een afspraak bij Malika.
Malika heeft namelijk een bijzonder talent. Ze kan met één woord een mens weer enigszins rechtzetten.
'Mooi, he!', zegt ze.
Dat zegt ze terwijl ze met haar vingers door mijn haar wroet. Soms zegt ze ook 'veel beter', meestal nadat ze een lok heeft verplaatst waarvan ik niet eens wist dat die verkeerd lag.
Ze vindt dat ik mijn haar niet moet kleuren. Omdat ik karakter heb. En omdat mijn ogen zo mooi zijn. En omdat ik zo'n gemakkelijk haar heb.
Dat laatste vind ik bijzonder fijn om te horen. Gemakkelijk haar. Ik maak daar in mijn hoofd meteen een uitbreiding van mijn persoonlijkheid van. Ik ben blijkbaar een gemakkelijke vrouw. Een vrouw die niet moeilijk doet, die zich gewillig laat modelleren, die met een beetje mousse en een föhn alweer helemaal in orde is.
Dat is niet niks, op een dinsdag.
Ik verlaat Milano doorgaans als een betere versie van mezelf. Een vrouw met karakter, mooie ogen en een aangename persoonlijkheid. Voor de prijs van een knipbeurt. Daar kan geen therapeut tegenop.
Maar deze week was Malika nogal enthousiast. Ze knipte. En knipte. En knipte nog wat.
Nu ben ik niet iemand die bij de kapper voortdurend in de spiegel zit te controleren of alles wel volgens plan verloopt. Ik vertrouw Malika. Zoals ge een piloot vertrouwt. Ge gaat er ook niet om de vijf minuten naast staan om te vragen of hij wel zeker weet waar hij naartoe vliegt. Maar op een bepaald moment begon ik mij toch af te vragen of we nog altijd dezelfde bestemming voor ogen hadden.
Er viel behoorlijk veel haar op de grond.
'Mooi, he!', zei Malika.
Ik keek in de spiegel. Amai.
Malika had mij een nogal non-binair kapsel aangemeten. Niet dat daar iets mis mee is. Maar ik was wel als Katrien binnengekomen en ik begon stilaan te vrezen dat ik als Dominic zou buitengaan. Of Chris. Of Danni.
Danni vond ik eigenlijk nog wel iets hebben. Een beetje stoer. Een beetje mysterieus. Zo iemand die met een motor rijdt, een eigen gereedschapskist heeft en op café zonder aarzelen een Duvel bestelt.
Malika knipte verder.
'Veel beter', zei ze.
Ik begon ondertussen in gedachten mijn kleerkast te reorganiseren. Misschien moest ik voortaan wat meer hemden dragen. Een stevig horloge kopen. Mijn handtas vervangen door zo'n praktisch schoudertasje. En zou ik nog wel Katrien kunnen blijven heten? Of moest ik mijn omgeving stilaan voorbereiden op een nieuwe fase in mijn leven?
'En zo sportief!' zei Malika enthousiast.
Sportief. Dat was nieuw. Ik was binnengekomen voor een knipbeurt en kwam buiten met een compleet andere levensstijl. Blijkbaar ging ik vanaf nu wandelen in de Ardennen, padellen op woensdag en op zondag met een koersfiets van drieduizend euro de Vlaamse heuvels bedwingen.
Ik zag mezelf al staan bij Decathlon, op zoek naar een thermisch onderhemd en een paar degelijke wandelschoenen. Misschien moest ik ook met proteïnen beginnen.
Malika pakte de spiegel en liet mij de achterkant zien.
'Mooi, hè?'
En daar zat ik dan. Met mijn karakter, mijn mooie ogen, mijn gemakkelijke haar en mijn nieuwe sportieve uitstraling.
'Ja', zei ik.
Want wat moest ik anders zeggen tegen een vrouw die mij al jaren met zoveel liefde mooier probeert te maken?
Bovendien groeit haar terug. Dat is het fantastische aan haar. Ge kunt er al eens een vergissing mee begaan zonder dat ge er de rest van uw leven voor moet boeten.
Ik betaalde, trok mijn jas aan en stapte naar buiten. In de weerspiegeling van een etalage zag ik mezelf passeren.
'Amai, Danni. Ge ziet er goed uit! Mooi, he!'

