Compleet uitgeput en leeg. Weggecijferd. Hoewel wiskunde nooit mijn sterkste vak op school was, haal ik nu tien op tien voor het wegcijferen van mijn eigen behoeften.
De warme stralen van de douche op mijn lijf weken tranen los die mee het afvoerputje invloeien, niet in staat ze te stoppen. De zachte handdoek droogt mijn lichaam en ogen. Inwendig huil ik nog steeds.
Me aankleden voelt even zwaar als het ongetraind en onervaren beklimmen van de Mount Everest, onhaalbaar. Huilend, met de klink van de voordeur in mijn handen, niet in staat om één stap buiten te zetten, laat staan om naar kantoor te vertrekken.
Thuiswerk, klein beginnen, het aanzetten van mijn laptop. Foutief wachtwoord, mist in mijn hoofd die niet onmiddellijk opklaart.
Verzet tegen de zwakte die ik voel, een strijd tussen geest en lichaam. Willen, maar niet kunnen. Ik ben niet zwak, ik wil me niet laten kennen. Bij elk dossier voel ik de energie in een ijltempo naar beneden gaan, mijn lichaam zwakt verder af.
Twijfel om op te geven, om te luisteren in plaats van te blijven vechten. Overmand door schuldgevoel naar collega's die ik in de steek laat.
Afspraak bij de dokter, ziekenverlof, honderd kilo lichter.
Tot de dag nadien. Honderd kilo er dubbel en dik terug bij.
Ik sta opnieuw voor die zware beklimming terwijl vandaag eigenlijk niets moet. Mijn lichaam nog moe en uitgeput van de vorige klim, niet klaar voor de volgende.