Blijkbaar vertrouwen we onze geest enkel overdag. ’s Nachts gaat hij op wandel zonder zijn eigen hoofd. Die gespletenheid stapt daarna gewoon de dag in.
Na een nachtmerrie word je van minder beroerd wakker. Misschien stappen we daarom met het verkeerde been uit bed. Dat ene hangt nog ergens in de beugel van die nachtelijke merrie vast. Niet iedereen draagt een tok als hij paardrijdt. Waar stoot je dan allemaal tegen?
Een koffie ’s ochtends lost niet alles op, al zeker niet een been dat in de ijzers hangt. Eens beide benen weer de dag in wandelen, moet dat hoofd nog volgen.
Dat zit nog in de stal, schudt ijverig stro uit zijn haar. Zo’n merrie laat zich niet temmen met een douche en een krant. Je zit ermee opgezadeld.
Misschien sloeg alleen mijn hoofd op hol.
Afzadelen maar.
Afbeelding kudybadorota Pixabay