Dood je lievelingen.
Ik weet nu helemaal waarom schrijfcursussen niet aan mij besteed zijn. Er huist nu eenmaal geen moordenaar in mij. Moordlust is me vreemd.
Kill your darlings, bill your darlings, still your darlings.
Van al dat schrappen word ik schraperig. Alsof een tekst pas goed is wanneer er nauwelijks iets van overblijft. Ik verdien al niks aan schrijven, laat staan dat ik mijn woorden per stuk moet verkopen. Alsof elk woord een dubbeltje moet opbrengen.
Less is not more.
Geef mij maar spanning, dramatiek en de hele reutemeteut. Een beetje overdrijving doet niemand kwaad. Al is niemand misschien wel overdreven.
Frituren begrijpen dat al langer. Hoe meer toppings, hoe beter. Daar schrap je toch ook geen sausjes? Zelfs mayonaise krijgt tegenwoordig grootheidswaanzin. Wat wil je, met een kroon van geroosterde ui.
Waarom zou ik mijn teksten dan op dieet zetten? Een extra gezegde, een scheut cynisme, een flinke dosis beeldspraak. Doe er nog maar een woordspeling bovenop. Zolang de lezer er niet van boert.
Natuurlijk kan het allemaal wat minder. Maar soms is het gewoon minder.
Thrill your darlings is wat ik ervan maak.
Geef mij maar een grote met alles erop en eraan.
Kill your darlings?
De uitjes apart dan, voor wie graag schrapt.
(Vecteezy)