overmaats wildenjong

12 jan. 2022 · 10 keer gelezen · 1 keer geliket

hoe elke man terug week wordt wanneer

slaap zich nestelt waar eerst nog bedrijvigheid.


hoe elke frons nu uitgestreken, hun blijk

plots mistig, elke pluk blos

me eindelijk zonder eisen voor ‘t bewonderen liggen.


je adem kabbelt als het water hier.

een beetje plomp en onvermoeid wiegt het en

stilt me

in de dichtheid van jouw omvang.

 

hoe spieren meestal spannen en weerhouden,

houden ze me nu in hun welving.


daar zo-

het bot van je borstkas dat graaiend rijst en liggen gaat

verwelkomend en onroerbaar

een grote vlakte


waar ik wel rusten kan.

 

 

 

@ingehouden.zinnen

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

12 jan. 2022 · 10 keer gelezen · 1 keer geliket