“Je ziet me op zaterdag wel eens in de weer met plakband”. Het zou een zin uit een liedje kunnen zijn, maar het is uit het leven gegrepen. De weekendkranten zijn te volumineus en passen niet in de brievenbus. De postbus krijgt ze niet geslikt. Alsof je een sandwich met kaas in één keer zou moeten opeten.
Het zijn twee exemplaren, maar met de weekendbijlagen lijken het er zes. Daarom moet de postbode wringen, met scheurtjes tot gevolg. Ik neem het hem/haar niet kwalijk.
Om die reden ben ik na het uithalen van de gazetten soms in de weer met plakband. Scheurtjes worden minutieus gelijmd. Op de achterzijde van de barst staat ook tekst. Onlangs bedacht ik me dat het lijkt alsof ik de brokken van het wereldgebeuren wil lijmen.
Toch klopt dat niet, want er is één uitzondering. Foto’s van enkele wereldleiders krijgen geen plakband. Tenzij op hun mond.