Onder het erwten pluizen dacht ik waarom zou iemand erwten pluizen. Waarom zou iemand half maart erwten in de koude grond stoppen, hun voetjes vrij houden van onkruid, hun ranken ondersteunen, water geven bij droog voorjaarsweer om dan waarachtig blij te zijn met hun plotse groeischeuten en hun fris-witte, overdadige bloemen. Omdat het mooi is, goed. Maar waarom zou iemand vervolgens een paar weken later ook erwten gaan oogsten en pluizen? Ik heb daar geen verklaring voor, het is, goed en wel beschouwd, toch een heel gedoe.
Hij is daarbij geen fan van erwten, hij mist een tand vooraan. Kinderen van zes missen tanden vooraan, ze tonen breed lachend de belofte van iets nieuws. Mannen zonder tand tonen plots iets wat je niet eerder zag, iets haveloos, iets sjofels. Hij droeg toch diezelfde kleren deze ochtend, zijn wij zonder het te weten van de ladder naar beneden getuimeld - zijn wij altijd al hier geweest?
Het went. Hij zegt het is maar een tand. Ik wil het niet laten wennen. Ik ben de prinses op de erwt. Ik pluis erwten tot ik een zak vol heb. Dat is veel werk hoor (denk daaraan de volgende keer je een zak erwten koopt). Ik ben het mijn stand verplicht.