Rapunzel is bijna uitgespeeld.
Althans, hier in Frankrijk,
waar torens naar wijn ruiken.
Haar torenkamer was nooit op slot.
We spelen graag, zelfs als we doen alsof
we onze demonen bedwongen hebben
en volledig gewassen zijn.
Spel vraagt spanning.
Zonder spanning geen katapult,
geen bereik,
geen sprong uit een torenkamer.
We tikken onze demonen even aan.
Zo’n halfslachtig duwtje op een deurbel
tijdens belleke trek.
Je hoopt dat niemand het gezien heeft.
Hun staart krult,
wij zijn ribbedebie.
Dan fantaseren we over een ridder
die ons komt redden.
Eentje die niet maalt
om slecht gevlochten haren.
Eentje die begrijpt
dat het leven in een toren niet mals is.
Eentje die niet vraagt
hoe het zo ver gekomen is
met dat kapsel.
Omdat we willen geloven
dat we het redden waard zijn.
En omdat een ridder op een paard
nu eenmaal aanlokkelijker is
dan zelf de trap aflopen.
(eigen afbeelding)