De tranen rollen over mijn wangen.
Ze graaft in haar handtas,
stift haar lippen.
Je kan niet troosten
zonder rode lippen,
ieder zijn eigen EHBO‑regel,
niet iedereen belt 112.
Ik had nochtans
een zakdoek kunnen gebruiken,
hoewel ik net in eentje snoot.
Die was al doorzopen
van geschiedenis,
daar viel geen troost
meer in te rapen.
Om van hygiëne
maar te zwijgen.
Soms mengt tragisch
zich tot komisch,
als een cocktail
waar je zat van wordt.
Het begint met een roes,
een lach die twijfelt,
tranen die winnen,
hun trofee
die op je wangen glanst.
Jij hebt dat happy hour
nooit besteld.
Je mascara loopt uit.
Je lijkt wel een clown.
Zonder rode neus.
Die raakte verloren
in de supermarkt
van je leven.
Wie jou ziet, twijfelt ook:
valt hier wel mee te lachen,
of halen we een dweil.
Zonder filter
en façade
kiezen tranen
een eigen route.
Die mascara,
die carpoolt mee.
(Afbeelding van Mohamed_hassan via Pixabay)