Ik ben de schaamte voorbij,
geen schaamrood meer op mijn wangen,
ik moet daar tegenwoordig blush voor gebruiken.
Zelfs mijn hals kleurt niet meer mee.
Zweetdruppels op mijn voorhoofd
zijn ook al lang verdampt.
En mijn venusheuvel,
die had nooit een lapje,
er viel dus niets te verliezen,
niet eens schaamte.
Schaamte wil enkel rood kleuren.
Eens het pigment op is,
krijg je nog van die pasteltinten.
Daar kijkt niemand van op.
Want wie verkleurt,
bekent kleur.
Of beter:
bekent schaamte.
Ik mis het soms wel,
op je hoede zijn,
zodat je jezelf niet verraadt.
Ik ben als een getrainde dief,
die een slot openbreekt
zonder achter zich te kijken.
Ofwel is die zo bedreven,
ofwel zit die graag gevangen.
Dat laatste is al zeker niks voor mij.
Ik heb claustrofobie.
En ik wil liever geen wangen
die gevangen zitten in pigment,
al zeker niet in rood.
Ik vind blauw mooier.
Hemelsblauw.
Daar hoef ik me toch niet voor te schamen.
(Afbeelding van Clker-Free-Vector-Imagesvia Pixabay)