Je leven loopt gesmeerd,
boterzacht,
dankzij tijd
en boterhammen.
Maar één haar
in de boter
en je boterham
is eraan.
Een halve millimeter,
meer is er niet nodig
om droog brood
te moeten eten.
Je kan een haarnetje
opzetten,
maar meestal is het haar
dan al lang
ontsnapt,
haren ontsnappen
zelfs uit Alcatraz,
zonder plan.
Zo’n netje is een agent
die pas komt opdagen
wanneer de misdaad
al lang
gepleegd is,
en dan nog vraagt
waarom je 112
belde.
Al zit het strak
en netjes,
wat het nooit doet
is dat ene haar
tegenhouden,
haren verschijnen graag
op plekken
waar ze niks
te zoeken hebben.
En toch blijven we
het opzetten,
nu het ons eraan
herinnert
hoe controle smaakt,
al is het naar nylon,
en naar de illusie
dat iets
ons leven smeert.
(Afbeelding nikobaer Pixabay)