Terwijl het daglicht sterft

Antony Samson
24 feb. 2020 · 69 keer gelezen · 2 keer geliked

Tweelingzussen haken in mekaar, maken synchroon de lippen nat.

Een man trekt het leven uit zijn sigaret, flikkert de filter naar de onderwereld.

Het daglicht sterft op zijn kale hoofd.

 

Een koppel staat voorovergebogen als twee raven. Ze vinden elkaar

langs de breuken die ze in de straatstenen staren. De anderen kijken dwars door me

heen, zoals de vrouw waartegen ik wil zeggen dat Botox ons vel niet zal redden.

 

Vooraan dringt de tijd een oud koppel naar de eerste rij. Mijn weerspiegeling

in de glazen deur zweeft als een schim tussen hen: ik ben de man

in een gele parka met zakken waarin hij vermoedens verzamelt.

 

Ik laat mijn reflectie splijten, schrijd de schemer in. Achter mij strekt

tram vijftien zich uit voor een nieuw rondje. Zijn ruiten goed beslagen

om mensen als ik te laten ademhalen.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

Antony Samson
24 feb. 2020 · 69 keer gelezen · 2 keer geliked