"Waarom loop je toch met al die blinkende spullen rond?" vroeg Jo aan Alex.
"Wel," antwoordde Alex, "als ik erbij liep zoals jij en een bedrijf binnenstapte, zouden ze me vierkant uitlachen. Maar nu..." Alex wees naar zijn pak, dat drie maandsalarissen waard was, en naar zijn horloge en ketting, waarvoor een gemiddelde burger minstens een jaar moest zwoegen. "Als ik met mijn glimmende auto voorrijd, staan ze voor de ramen te dringen om te zien wie ik ben. De rode loper gaat uit. En het belangrijkste: zodra ik mijn contracten op tafel leg, staat er binnen de kortste keren een handtekening onder. Iedereen wil een graantje meepikken van mijn succes," grijnsde hij.
"Aha," zei Jo peinzend. Hij dacht aan de stempelkaart voor zijn uitkering die hij nog steeds niet had ingeleverd.
Net op dat moment kwamen 'de dames' als geroepen; hun stemmen klonken de bistro-eigenaar als nachtegalenzang in de oren. Hun aanwezigheid klaarde de sfeer onmiddellijk op. Ze werden de 'Dallas-grieten' genoemd, naar de acteurs uit de toenmalige soapserie.
"Heb je nog geen advertentie in ons blad?" giechelde een van hen tegen de eigenaar.
"Welk blad?" stamelde de man verbouwereerd.
"In ons blad staan alleen mensen zoals wij. Als jij er ook in staat, komt iedereen voortaan naar jou."
Het leek wel een sekte, dacht de eigenaar, maar hij bezweek en kocht direct een advertentiepagina. De groep kwam daarna regelmatig terug. Op een dag kwam zelfs de uitgever van het blad op bezoek. Hij droeg een pak dat drie salarissen waard was en een horloge waar een gewone man een jaar voor moest werken.
Zelfs een adellijke dame bezocht op een dag zijn restaurant. Het kostte hem een volledige kleurenpagina in het blad, maar dat had hij ervoor over. Toen de dame hem aankeek, voelde hij zich nietig. Ze stak haar hand uit en hij legde het geld erin. Ze sloot haar hand en haar blik dwaalde direct weer van hem weg; hij bestond niet meer voor haar. Hoewel hij het dubbele had betaald, was hij al lang blij dat de adel zijn nederige etablissement met een bezoek vereerde. Grimlachend liep hij de keuken in en monsterde zijn personeel. Wat als de adel niet gevoelig zou zijn voor zijn ambities? Intussen waren de meisjes en de adellijke dame de bistro alweer uit. Ze bezochten wel tien zaken op een middag—als moderne zwervers die overal hun nachtegalenzang lieten horen en een spoor van goudstukken achterlieten voor zichzelf en hun beschermelingen.
***************************************************
Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."
Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.
De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.
De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.
De informatie is versplinterd.
Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".
Gietijzer = nationalisten
Kandelaar = religie
In het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".
Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.
Regeneratie Kosmetik
In de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.
In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".
Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.
Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.
De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.
HET ALTAAR DER CULTUREN.
Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig.